De gortsaaie Opel Omega had zes-in-lijn van BMW en achterwielaandrijving

Toen Opel met de Omega besloot mee te spelen met de grote jongens, klopte het aan bij BMW voor een lekkere zes-in-lijn. Waarom verteld niemand ons dit eerder!?

Vragen we je zakenstations uit de jaren 90 op te sommen, dan denk je waarschijnlijk per direct aan de BMW 5 Reeks Touring, Audi A6 Avant en de Mercedes E-Klasse break. Kortom: de Duitse drie. Maar wist je dat ook Opel een antwoord had liggen met de Omega Caravan die met zijn achterwielaandrijving en 2.5-liter zes-in-lijn van BMW zeker geen sleur was?

Compleet vergeten, ondanks pittige basis

Inderdaad, de Omega moet wel één van de meest uit het collectieve geheugen vergeten Opels zijn van de laatste dertig jaar. Dat wil wat zeggen, want met de Signum, Karl en Ampera zijn er recente Opels genoeg om te vergeten. Waarom de Omega echter hetzelfde lot beschoren is, begint ons steeds onduidelijker te worden. De Omega is namelijk een absurd interessante auto, getuige de motorisaties en aandrijflijn.

Opel Omega Stationwagen — *Oké, een BMW van die periode oogt sierlijker, maar het laadvolume van deze Omega Station is buitensporig!*

Laten we meteen met het belangrijkste in huis vallen: de Omega had in beide generaties (van 1986 tot 2003) achterwielaandrijving, in tegenstelling tot wat het gros van de bevolking denkt. Daarnaast kwam hij met een riant aanbod pittige motoren. Iederen kent natuurlijk de Lotus Omega, een auto die zo snel bleek te zijn, dat de Britse regering 'm probeerde te bannen. Wij hebben echter een zwak gekregen voor de tweede generatie Opel Omega (de Omega B voor de vrienden), met dank aan een motorblok van BMW. Jep, dat las je goed.

Reihensechszylinder

Hoewel de Omega kwam in de vorm van een 218 pk sterke MV6 met 3.2-liter V6 op benzine - een motor die zijn eigen artikel verdient, wegens zijn uniek 54° in plaats van 60° of 90° set-up voor de cilinderbanken - vragen wij ons af hoe het moest voelen om in 1994 plaats te nemen in een Opel Omega Stationwagen met de 2.5 TD. Want stiekem wist je daardoor een verdoken BMW te rijden dankzij de M51 zes-in-lijn turbodiesel die zijn kracht richting de achterwielen stuurde.

Opel Omega — *In de lengte, met de aandrijflijn naar achteren... zoals het hoort in een Duitser*

Met 131 pk en 250 Nm was dit geen racebeest, maar wel een auto gebouwd om eeuwig mee te gaan. Motorisch toch, want zelfs de 150 pk sterke variant die in 2001 verscheen (dankzij de nieuwe M57 zes-in-lijn van BMW) kon de Opel Omega niet redden. Met dank aan roest, vind je tegenwoordig nog amper 69 Omega's te koop in Europa.