Om meteen met een tegelwijsheid in huis te vallen: momentopnames zijn vrijwel nooit realistische weergaven van de realiteit. Of iets plastischer gezegd: momentopnames zuigen. Vraag dat maar aan de atleet die keer op keer presteert op de training, maar tijdens de wedstrijd er niets van bakt, aan de student die compleet voorbereid was maar een blackout kreeg tijdens zijn mondeling examen, of aan die onenightstand die na 2 minuten al terug de kleren aan mocht trekken. 

Godsgeschenk werd duivelswerktuig

In die optiek was de trajectcontrole een godsgeschenk in ons straatbeeld. Want in plaats van een eenmalige meeting op één plaats - 't is derop of deronder - wordt je snelheid gemeten over een langere periode. Eerlijker én een manier om je fout op tijd recht te zetten. Tot privébedrijven natuurlijk geld roken...

Laat het daar net fout gelopen zijn bij de trajectcontrole. Het concept was goed, de uitwerking ervan kon beter (klinkt weerom als die onenightstand). Want in plaats van gemeenten die kritisch nadachten over de implementatie, stonden privébedrijven in het rechteroor van burgemeesters te fluisteren dat ze dit moesten doen voor de verkeersveiligheid. Dat diezelfde privébedrijven op een boete van 53 euro 24 euro verdienen (bron), werd natuurlijk verzwegen.

Onpopulaire mening

Onpopulaire mening dan ook: van mij mag gerust het gehele wegennet één grote trajectcontrole worden, mits er een realistische foutmarge is én dit ook duidelijk staat aangegeven. Nu was het vooral een sport om trajectcontroles te implementeren en ze zo goed mogelijk te verstoppen.

Het is dus dringend tijd voor een herintegratietraject van de trajectcontrole, want de techniek buiten zwieren zou een beslissing zijn in het voordeel van nog meer haatdragende alternatieven. Denk maar aan flitspalen en - erger nog - mobiele flitsers of de ultieme nachtmerrie van elke chauffeur: de straat met wegversmallingen en alternerende voorrang. Brrr...