Toegegeven, de term “autokerkhof” is even oud als het beroep zelf en “Die Ludolfs” was niet meteen een intellectueel hoogtepunt, maar in tegenstelling tot wat veel mensen denken is de demontage- en autohandelsector uitgegroeid tot een professionele sector. De van oudsher gedachte van een grasveld waar de auto’s, olie lekkend, in het wild liggen rondgestrooid is dan ook ver weg als ik de oprit van Demontage en autohandel Verholen in Mechelen oprij. Een Jaguar S-type begroet me sip in het felle zonlicht die over haar elegante vorm glooit. Op het eerste gezicht is er geen schade te zien, maar de platte banden wijzen er op dat ze hier al een tijdje ontnomen is van haar dienst.

Image

Mechelse Automarkt

De verwelkoming in het bedrijf kon niet typischer zijn. “Ik ben zo meteen bij je, eerst mijn handen wassen.” Die beleefde handenwasser is Bart Verholen, kleinzoon van Marcel Verholen en sinds vier jaar fulltime werkkracht in het familiebedrijf. Een bedrijf dat iets na de wereldoorlog II werd opgericht door zijn grootvader.

“Destijds was mijn grootvader gestart met auto’s te verkopen op de Veemarkt in Mechelen. De vraag naar 2dehandsonderdelen steeg dus mijn grootvader speelde daar op in. Geleidelijk aan barstte het bedrijfje op de veemarkt uit zijn voegen en zo zijn we na 40 jaar en 4 locaties in de jaren ’90 op onze huidige site beland en uitgegroeid tot een volwaardig demontage- en autohandelbedrijf.” Hun site heeft een oppervlakte van 15.000 m² en er zijn 4 mensen in dienst. Momenteel zijn dit vooral mensen met een achtergrond in de automechanica, maar zo de wagen evolueert, evolueert de arbeider.

Elektronische revolutie

Bijscholing is ongelooflijk belangrijk in de sector. Wagens worden alsmaar meer een blok metaal vol elektronica in plaats van mechanica. “Garagisten klagen nu al steen en been dat ze niet meer mee kunnen, maar het gaat alleen nog maar erger worden,” vertelt Bart, “Ook voor ons is het lastiger met al de elektronica in wagens. In veel gevallen zijn de onderdelen niet meer bruikbaar voor verkoop omdat we niet meer kunnen testen of ze nog werken. Ook moeten we durven toegeven dat -met het oog op de elektrische wagens- we binnen vijf jaar meer nood zullen hebben aan een IT-specialisten dan aan mecaniciens.” Scholen spelen hier meer en meer op in en besteden in hun opleidingen autotechnieken alsmaar meer aandacht aan elektrische- en hybride wagens. Op deze manier proberen ze werkzekerheid te garanderen. Al is een constante bijscholing, evenals interesse, een must in deze sector.

U weze herrezen

De term autokerkhof heeft nooit steek gemaakt. Het ideologisch standpunt van een demontagebedrijf is dan ook wagens een tweede leven geven. Koplampen, velgen, bumpers, stuurbekrachtiging of rechterdeurknopvijs, geen onderdeel is te gek of ze hebben het in voorraad. Op dat vlak is de lijn tussen “Die Ludolfs” en de reële wereld wel heel dun. Indien het onderdeel niet in stock is kunnen ze het -weliswaar een replica- bestellen. Op die manier bieden ze een goedkopere service die, zeker door oudere mensen, geliefd is. “Het is dan ook onze taak en job om zoveel mogelijk onderdelen te recycleren”

Anti-fraude

De meeste mensen hebben op een eenzame zondag nog wel eens gehoord van Febelauto. Dit is een v.z.w. opgericht in 1999 door verschillende beroepen die actief zijn in de autosector. Bedrijven met dit statuut, verbinden zich er toe om wagens in te zamelen, te verwerken en te recycleren.

“Wanneer een wagen zijn laatste kilometers heeft gereden, dan moet het afgedankte voertuig naar een erkend verwerkingscentrum worden gebracht. Heel wat onderdelen of grondstoffen kunnen immers gerecycleerd of hergebruikt worden. Zo krijgen uw versleten autobanden misschien ooit een nieuw leven als kunststoftegels. Of wie weet komen uw autoruiten nog van pas als bouwmateriaal?” -Febelauto-

Onbekender is dan weer Fevar. Deze Federatie Van Auto-onderdelen Recyclagebedrijven is een v.z.w. die een goede 20 jaar geleden mede is opgericht door Marcel Verholen. De vereniging spits zich, met vrij gelijklopende doelstellingen als die van Febelauto, toe op recyclagebedrijven. Met dat verschil dat Fevar een spreekbuis is voor de sector. De belangen & standpunten worden op die manier verdedigd bij officiële instanties en frauduleuze bedrijven worden uit de omloop gehaald.

Schoon schip

“Vanuit de overheid wordt er sterk toegekeken of de regels in de sector worden nageleefd,” zegt Bart, “Dit is ook logisch. Al is het systeem niet helemaal rechtvaardig. Bedrijven die lid zijn van Febalauto en Fevar worden geviseerd door de overheid terwijl bedrijven in de sector zonder enig attest precies de vrije loop kunnen gaan. Dit werkt zeer frustrerend. Het is een typische kwaal van België. Een bedrijf krijgt na een rechtszaak een boete, desbetreffend bedrijf vecht deze uitspraak aan en ze kunnen weer vijf jaar verder. Daarom vond mijn grootvader het destijds zo belangrijk om een vereniging (Fevar) op te richten om een duidelijk verschil te tonen tussen serieuze bedrijven en malafide handelaars. Als voorzitter heeft hij belangrijke dingen verwezenlijkt in de sector.”

Op het einde van de dag kan de tegenstelling niet groter zijn. Terwijl -in de volksmond- het autokerkhof symbool staat voor vervuilers, rommelaars en grondvervuilers zijn het net deze bedrijven die ongelooflijk veel moeite steken in eco-oplossingen en recyclage. Volgens het Europese statistiekbureau EUROSTAT behoort België tot de top op vlak van autorecyclage. Dus volgende keer je op zoek gaat naar een wintervelg of een rechterdeurklink voor je wagen, denk er eens aan om een demontagebedrijf -met erkenning van Fevar en Febelauto- te bezoeken. Je krijgt het er meestal voor een zacht prijsje en je geeft de onderdelen een 2de leven. Doe het voor het milieu, doe het voor de eenzame Jaguar S-type...

In cijfers*

• Er zijn 119 erkende centra door Febelauto.
• 88 centra bevinden zich in Vlaanderen (waarvan 29 in Provincie Antwerpen)
• In 2011 zamelde deze centra voor Febelauto 165.016 afgedankte voertuigen in. 52% werd hierbij ingezameld door Vlaamse bedrijven, 38% door Waalse bedrijven en ten slotte 10% in het Brussels gewest.
• 118.344 ton metaal kon gerecupereerd worden. (ter illustratie: Dit is genoeg metaal voor 16 Eiffeltorens)
• 755.894 banden werden verzameld
• 91% van de ingezamelde massa kon gerecycleerd worden (om aan de Europese richtlijnen te voldoen moet van afgedankte voertuigen ten minste 85% worden gerecycleerd.)
• 23.504 ton materiaal werd opnieuw verkocht of afgevoerd met het oog op hergebruik
• De gemiddelde leeftijd voor een afgedankte wagen is 13 jaar.
• De top drie verwerkte merken zijn: Ford (13,54%), VW (11,74%) en Renault (10,84%)
• Het aandeel van de Duitse drie in de verwerkingstabel is dan weer opvallend laag: Audi 1,30%, Mercedes 2,50% en BMW 2,65%
• Meer dan 40% van de wagens werd ingeleverd zonder de nodige documenten (boorddocumenten etc.).
• 1 op de 3 wagens wordt geleverd door merkendealers. Een 2de kwartje wordt geleverd door privépersonen. Het laatste kwartje wordt onder andere vertegenwoordigd door constructeurs, Leasing en de publiek sector.
• In 2011 werden er 139 controles gehouden op de naleving van de wetten.
• Tijdens de controles werden er 16 processen verbaal opgesteld.
• De drie voornaamste overtredingen zijn: - Het niet naleven van de opslagvoorwaarden - Het foutief invullen van het afvalstoffenregister - Het behandelen van afgedankte voertuigen zonder erkenning als centrum

Cijfers zijn van 2011, bron: http://www.febelauto.be/nl/jaarverslag2011