Dodge Charger getest (Six Pack en Daytona): volle charge vooruit! (2026)

Dodge waagt een nieuwe gooi naar Europese harten met deze Charger. Er is een tweedeurs, een vierdeurs, een brullende zes-in-lijn onder de kap of... gewoon stroom. Heiligschennis, of de toekomst van de muscle car? Autofans deed de test!

Pros

Er is er geen zoals deze Dodge
Grote koffer
Grote keuze: eindelijk een muscle car voor ieders portemonnee én geweten

Cons

EV-prestaties niet baanbrekend
De V6 is geen V8
Grote afmetingen

Wat is dit?
De Dodge Charger is terug in Europa, en hij komt niet alleen. Sterker nog, hij komt als een heel gamma binnen het gamma: twee deuren of vier, benzine of voluit elektrisch. Eindelijk een muscle car voor ieders portemonnee én geweten.

Vin Diesel in Fast & Furious, de moonshine-smokkelende Duke-broers uit Dukes of Hazzard, of Al Bundy die in Married with Children meer liefde had voor zijn Dodge dan voor zijn gezin: échte kerels rijden Dodge. En blijkbaar mogen die kerels tegenwoordig ook in Europa wonen, want dit stuk Americana komt opnieuw onze richting uit. Met zo weinig mogelijk knieval voor onze regeltjes.

Geen V8 meer

"Wij willen niet de meeste klanten, wel de juiste, vertelden de mensen van Dodge ons op de presentatie van de nieuwe Charger. Mensen die bij de community passen en de geest van het merk uitademen. Mensen die in januari nog buiten barbecueën, hun keel spoelen met Jack Daniels, en een Spotify-lijstje hebben dat uitsluitend uit V8-gebulder bestaat.

Alleen: die community moet nu leren leven zonder V8. Die motor wordt immers ten grave gedragen. De Charger krijgt voortaan een drieliter zes-in-lijn met twee turbo's — bijnaam Six Pack — goed voor 420 of 550 pk, of je gaat voluit elektrisch met de Charger Daytona. Ja, een elektrische muscle car. Klonk ooit als een kale kappers, maar in 2026 is het gewoon logisch dat ook een kale kop knipt en een gespierde Amerikaan op batterijen draait. Die Daytona krijgt 536 of 680 pk, een batterij van 100,5 kWh (goed voor zo'n 500 km rijbereik) en kan tot 183 kW snelladen.

Gekende kop

Vanbinnen is de Amerikaan compleet vernieuwd, vanbuiten amper. De Charger bouwt gewoon voort op decennia aan lijnenspel van voorgangers die met liefde over je tv-scherm zweefden, met V8-gebrul en filmmuziek als begeleiding. Dat betekent ook: Amerikaanse maten. 5,25 meter lang, meer dan 2 meter breed, wielbasis van ruim 3 meter. Groter dan een S-Klasse of 7 Reeks. "Imposant" is een understatement.

De rest van het design mixt klassieke accenten met een hoop moderne toetsen. Eén grote lichtbalk in de neus doet bijna al het verlichtingswerk. Vooraan zie je meteen het verschil tussen EV en verbrandingsmotor: de Daytona heeft een dichte neus met extra spoiler om lucht over de kap te leiden, de Six Pack krijgt meer luchtinlaten en een klassiekere motorkap. Achteraan bepalen ledstrips de show.

Echte muscle car

Zo exotisch als de Charger er vanbuiten uitziet voor een Europeaan, zo herkenbaar is hij vanbinnen. Een centraal infotainmentscherm van 16 inch — ja, hetzelfde als in de Jeep Compass, weliswaar met Dodge-sausje — verraadt meteen dat deze Charger op het STLA-platform van de groep staat en dus ook wat Europese genen meeheeft. Al blijft het hoofdgerecht uiteraard Amerikaans, met de nodige tellers en klokjes voor een middagje op de drag strip.

Voor de rest krijg je precies wat je van een muscle car verwacht: mooie materialen zoals alcantara naast hardere kunststoffen, en dankzij de lange wielbasis zit je ruim. Al had Dodge van die ruimte binnenin nog wat meer kunnen maken — hier en daar ligt nog een vierkante meter "onbenut potentieel" te wachten, al is er ook een grote uitzondering... letterlijk: de koffer. Geen klassieke kofferklep zoals bij een berline, maar een enorme hatchback-opening. Een makkelijkere weg naar zijn 600 liter bestaat niet.

Onderweg

Op de weg laat de Charger zich makkelijker sturen dan zijn omvang en gewicht doen vermoeden. Hij ligt vlot in de hand met veel grip, al voel je onder het remmen wél al die kilo's. De vierwielaandrijving geeft extra houvast, al kan je die in beide versies uitschakelen. Bij de Six Pack gaat dan alle vermogen naar de achteras, bij de Daytona schakelt de motor vooraan uit — maar dan moet je het wel met veel minder pk's doen.

Over die Daytona gesproken: de elektrische Charger haalt een WLTP-rijbereik van net geen 500 km, al hou je daar in de praktijk eerder 400 van over als je je rechtervoet een beetje bedwingt. Met 680 pk schiet hij ook weg als een pijl uit een boog, eventueel begeleid door wat nepmotorgeluid. De ophanging staat bovendien nog een tikkeltje scherper afgesteld dan bij de verbrandingsversie. Heerlijk in de bochten, zolang het asfalt meewerkt, want op hobbelwegen is het toch wat minder charmant. Toch blijft de Charger makkelijk te hanteren zolang je de limieten niet opzoekt: dit is niet de wildste hengst uit de Amerikaanse prairie. Een rustige cruiser als het moet, keihard uithalen (vooral in een rechte lijn) als het kan, zo kan je deze Charger best omschrijven.

Conclusie

Kijk voorbij de stevige ophanging, en je krijgt met deze Dodge Charger een wagen waarmee je zowel moeiteloos kilometers maalt op de snelweg als kan gaan buitenspelen op circuit, verlaten parking of dragstrip. Zelfs in het dagelijkse gebruik doet hij zijn ding, met verrassend veel ruimte aan boord. Maar die V8 missen we, eerlijk gezegd, stiekem toch wel. Al maken de lagere rijtaksen voor de zescilinder, en al zeker voor de EV, die pil een stuk minder bitter.