Als er een Masked Singer voor auto’s zou bestaan, zou de LFA al bij z’n eerst noten door de mand vallen. Weinig auto’s hebben een meer herkenbare soundtrack dan die van de huilende 4.8 liter grote atmosferische V10 die doorzingt tot 9.000 toeren per minuut. Hij werd zelfs vergeleken met het geluid van de V10’s die begin jaren 2000 in de Formule 1 rondreden. Maar hoe komt dat?
Verlies op elke wagen
Alvast niet door de vlotte verkoopsstart van het model. Lexus bouwde er immers slechts 500 stuks van tussen 2010 en 2012, exemplaren die niet allemaal meteen een baasje vonden. Ze hadden een prijskaartje van minstens 375.000 euro… en toch maakte het merk verlies op elk model dat de showroom verliet! Een schril contrast met de prijzen vandaag, waar op veilingen meer dan het dubbele van de prijs wordt betaald. Rij je één van de vijftig LFA’s met het Nürburgring Package (onder andere een stijver onderstel, grotere spoiler en 10 pk extra), dan krijg je zelfs meer dan een miljoen op je bankrekening.
Neen, de LFA was een wagen waar de faam pas met de jaren kwam. Net als de schilderijen van Van Gogh werd de kunst van de LFA, zijn schreeuwende tien cilinders, immers pas echt gezien en geapprecieerd nadat z’n scheppers hem te koop hadden aangeboden. En vooral hoger ingeschat dan enkele missers, zoals de soms schokkerige versnellingsbak met enkele koppeling of het infotainment dat je bediende door met de omslachtige joystick door heel wat menu's te scrollen op een schermpje dat zelfs voor zijn tijd al verouderd leek.
Te snel voor de toerenteller
Maar goed, terug naar het geluid van de LFA. Want dat was al van in het begin van zijn ontwikkeling één van de speerpunten van de Japanner geweest. De V10 werd immers ontwikkeld door Yamaha. Van de motoren, inderdaad, maar ook van de piano’s. De inlaatkanalen werden dan ook gestemd door de jongens van Yamaha Music Division. Inderdaad, als een muziekinstrument. En ook de lengte en diameters van de drie uitlaatbuizen die in de driehoekige uitlaat eindigen, werd veelvuldig getuned voor een herkenbare, pure sound, zonder artificiële trucjes. Het idee? De motor moest naar de rode lijn zingen, niet roepen. En dat zorgde ervoor dat je als bestuurder als het ware in een concertzaal zat te luisteren naar een optreden van de tien blazers onder de motorkap.
En dan hebben we het nog niet over de prestaties gehad van de V10. Hij woog slechts 206 kilogram, minder dan sommige V6-motoren destijds, en klom zo snel in toeren dat de Japanners een digitale teller moesten installeren omdat een analoge gewoon niet kon volgen. En met een rondje van 7 minuten 56 op de Nürburgring deed hij het bovendien beter op het mythische Duitse circuit dan veel van z’n concurrenten, wat nog bijdroeg aan de mythische naam van de LFA. Treedt de nieuwe LFA Concept volgens jou in zijn voetsporen?
Reactie toevoegen
Je moet ingelogd zijn om reactie te plaatsen.
Inloggen