Op een afgezet stuk weg in het Amerikaanse Nevada haalde de SSC Tuatara een snelheid van 484,53 km/u. Bij een tweede poging werd er 532,93 km/u gehaald. Omdat de metingen volgens de correcte procedures verliepen, werd er een officiële snelheid gehaald van 508,73 km/u. Beeldmateriaal verscheen nadien op YouTube, onder meer via Top Gear.
De SSC Tuatara gebruikt een 5,9 liter grote V8 met twee turbo’s, die goed is voor 1.350 pk. Tank je E85, dan stijgt dat vermogen zelfs naar een waanzinnige 1.750 pk. Met de Britse racepiloot Oliver Webb achter het stuur heeft dat kolossale vermogen afgelopen zaterdag in het Amerikaanse Nevada voor een nieuw wereldrecord gezorgd.
Een moderne interpretatie van de McLaren F1, een hoogtoerige atmosferische V12 centraal achterin en een ventilator om de luchtstroom rond de auto te beïnvloeden: de GMA T.50 is een eyecatcher. En een verzamelstuk, want alle 100 exemplaren waren begin augustus binnen 48 uur na de voorstelling de deur uit.
De Brabham BT46B, oftewel de fan car, en de McLaren F1. Ziehier twee creaties uit de lange lijst die Gordon Murray in zijn vijftigjarige carrière uit zijn designpen heeft getoverd. Ziehier ook de twee auto’s die de rode draad vormen doorheen Murrays nieuwste pennenvrucht: de Gordon Murray Automotive T.50.
We kregen enkele maanden geleden een gedetailleerde technische uitleg van het team dat de Ford GT ontworpen en afgesteld heeft. Neem het van hen aan: er is over nagedacht. We hopen dus maar dat Mansory ook goed heeft nagedacht voor het besliste om het koolstofvezel koetswerk met 5 centimeter te verbreden en in te grijpen in de aerodynamica.
De kans dat er ooit een Lotus Evija in jullie of onze garage staat, is even groot als de kans dat er een piano op ons hoofd valt wanneer we straks een nieuwe testauto gaan afhalen. Toch kan het geen kwaad om eens te dromen hoe het zou zijn als je zo’n elektrische Brit effectief kunt bestellen. Door aan de slag te gaan met de configurator bijvoorbeeld.
De bedenker van de McLaren F1 mag met recht en reden de grootmeester van de hypercar worden genoemd. Zijn nieuwste creatie, de T.50, is opnieuw zo eigenzinnig als de driezitter met V12 uit de jaren 90. Geen brutaal spoilerwerk, maar een ventilator achteraan die de neerwaartse druk verhoogt, de motor koelt en de lucht sneller onder de auto doet passeren.
De 21C ontleent zijn naam aan de 21ste eeuw en gebruikt ook productietechnieken die deze eeuw typeren. Czinger laat computers immers de optimale verhouding tussen sterkte, gewicht en kostprijs van componenten berekenen om ze dan van de 3D-printer te laten rollen.
De Italianen hadden eerder al aangekondigd dat ze begin maart een speciale editie van hun elektrische hypercar zouden onthullen. Dat wordt dus de Anniversario, waar er amper vijf exemplaren van worden gebouwd, elk met een prijskaartje van 2,6 miljoen euro. Elke Anniversario krijgt een combinatie van drie kleuren mee: wit, grijs en blauw. Die kleuren worden met de hand aangebracht, een proces dat enkele weken in beslag neemt.
Waarom we dat leedvermaak vinden? Omdat het niet de eerste keer is dat Ford de vijftigste verjaardag van zulke overwinningen viert. Nu goed, misschien hebben ze daar alle recht toe. Want zeg nu zelf: opeenvolgende overwinningen op Le Mans in 1966 (en de voorstelling van de raceversie van de Ford GT in 2016), 1967 (voorstelling van de straatlegale variant in 2017), 1968 en 1969, da’s een behoorlijk indrukwekkend palmares.
