Rond de eeuwwisseling hadden de Japanners iets met de retrostyling van de jaren 40, 50 en 60. Zo kwam Nissan met de Figaro op de proppen, een geinig karretje gebaseerd op de Micra dat steevast een glimlach op je gezicht tovert. De Impreza Casa Blanca van Subaru... die tovert eerder angst op je gezicht.
Dertig jaar gelden al was Porsche naarstig opzoek naar nieuwe technologie om hun wagens zo aerodynamisch mogelijk te krijgen. Daarvoor gebruikten ze deze G-series (pas eind jaren '80 ging het merk over naar letters om hun modellenreeks aan te duiden) als proefkonijn. Achterop kwam een unieke spoiler, de voorbumper werd toegewerkt en kreeg opzij koelsleuven en ook de velgen kregen een afdekplaat.
De eerste eigenaar had er in 1981 103.000 dollar voor over. De derde eigenaar wil er vandaag vanaf voor minimaal 25.100 dollar. De wagen heeft 10.192 km (6.333 miles) op de teller. Behalve het uitlaateinde en de radioantenne werd alles origineel gelaten. Dan weet je dat het vermogen nog steeds van de 4.5 V8 uit de Amerikaanse versie van de 928 S komt, goed voor een dichtgeknepen 230 pk.
Voor de premières van de IAA 2013 klik je hier.
Na de oorlog hadden ze bij Mercedes een nieuw model nodig om de verkoop weer op gang te brengen. Deze 170 S werd in 1949 op de IAA voorgesteld en bleek naderhand een groot verkoopssucces. Hij wordt ook gezien als de spirituele voorloper van de huidige E-klasses.
De Supra Mark IV was de Nissan GT-R van zijn generatie. Een wagen die ondanks zijn relatief laag prijskaartje in staat was om de Porsche 911 Turbo van zijn tijd het snot voor ogen te rijden. In zijn sterkte vorm had de Supra dan ook de mythische 2JZ-GTE twin turbo motor met 320 pk en 427 Nm koppel.
We trokken grote ogen, want hoewel we wel wisten dat het groot zou zijn, toch spreekt het aantal legendarische Citroëns tot de verbeelding van menig liefhebber. De opstelling van de wagens is wat slordig - ze staan er kont aan kont, zij aan zij met een corridor tussenin - we vallen van de ene verbazing in de andere.
Omdat wij bij Autofans diep respect hebben voor deze liefhebbers van de vierwieler geven we de komende weken het woord aan een eigenaar en zijn dierbaarste bezit. De Bond Bug moet zowat het gekste zijn dat er ooit in Engeland is geproduceerd. Met zijn drie wielen, knaloranje kleur en opvallend uiterlijk is het een professionele hoofdendraaier. Eigenaar Rob is alvast helemaal verknocht aan zijn Bug.
Begin jaren '80 voelden veel merken de nood om een concept 2000-auto te bouwen, doorspekt met verschillende vooruitstrevende snufjes. Bij Volvo was dat niet anders en in 1983 werd, op één of ander seminarie in Stockholm, deze LCP 2000 geboren, waarbij LCP staat voor Light Component Project. Volvo bouwde de wagen op met behulp van aluminium, magnesium en verschillende soorten kunststoffen.
De naam Méhari is afkomstig van het Franse méhariste, een berijder van een kameel in Algerije, wat destijds een kolonie van Frankrijk was. Het opzet van de Méhari was simpel. Men nam de techniek van de 2CV als basis en bouwde een kunststof carrosserie op een buizenframe. Onder de kap van de Méhari vond je een 602 cc grote - nuja - tweecilinder met 29 pk. Meer was niet nodig want een Méhari woog dankzij zijn eenvoudige en goedkope constructie slechts 570 kg.
Het is een wagen waar weinig info over te vinden is. Het zou om een omgebouwde 850 T5 R gaan, die dankzij de 2.3 vijfcilinder goed is voor 241 pk op de voorwielen. Meer info vind je daarover in ons vergeten auto-artikel van een tijdje terug. De wagen werd in Zweden omgebouwd en werd uiteindelijk opgekocht door de eigenaar van garage Vermant in Mechelen, niet zozeer als showcar, wel omdat de man van het verzamelen van dit soort wagens zijn hobby heeft gemaakt.
