Een motor achter de inzittenden, vierwielaandrijving en een dikke turbo. De kans is klein dat je die drie dingen meteen koppelt aan Honda, laat staan aan een compacte hatchback van Honda. Toch ging het merk in 1998 compleet van het paadje met de tweede generatie van de Z.
Zoals een GR Yaris... maar dan anders
Wandel even mee doorheen de illustere historie van Honda. In 1970 trekt Honda het doek van de Z, een petieterige 2-deurs coupé/ hatchback die in Europa enkel werd aangeboden als Z600 met 598 cc grote tweecilinder. Wat het ding miste qua ruimte en motorische pit, maakt hij ruimschoots goed door zijn jolig rijgedrag. Het levensbestaan van de originele Z was kort gevierd (van 1970 tot 1974), maar eind jaren 90 gebeurde er iets raar. Een team van ingenieurs bij Honda zag de ontwikkeling van de Honda Life en besloot: die auto moet er ook komen met twee deuren en middenmotor.

Welke saké ze net binnen hadden is ons ook een raadsel, maar het doet sterk denken aan de Toyota GR Yaris natuurlijk. Nu goed, die hatchback kwam er als homologatie voor de rally, de Honda Z van 1998 kwam er vooral omdat Honda niet vies was van experimenten...
Op het platform van een vrachtwagen
De tweede generatie Honda Z een experiment noemen is dan ook een understatement. Want ja, hij deelt zijn genen met de Honda Life, maar nee, eigenlijk bleef er zo goed als niets meer over. Zo kreeg hij crossover-allures, deed hij het met twee deuren minder en werd het onderstel van een Honda Acty genomen. Voor de niet kenners, dat is een petieterige vrachtwagen van Honda die onder de kei-car regels valt. Op z'n minst al een eigenaardig begin.

Daar stopte de pret niet, want de ingenieurs gaven de Z een motor onder de achterbank, die had drie cilinders, was 656 cc groot en kon je krijgen met een turbo. In dat geval sprak je over de "Hyper 12-Valve Intercooled Turbo Engine". Geef toe, zo'n naam wil je stiekem op de flank van je Honda hebben staan. Met 64 pk (conform de kei-car regels) was het geen bommetje, maar de vierwielaandrijving, 50:50 gewichtsverdeling, schijfremmen rondom en sper op de achteras tonen dat ze bij Honda toch graag een potje sturen. Waarom de Z dan weer standaard aan een viertrapsautomaat werd gehangen? Dat is ons een raadsel.
"Super Emotion"
Net zoals de originele Z was de tweede generatie eveneens een kort leven beschoren. In 2000 kwam nog het zeer populaire "Super Emotion" pakket (weerom, wat een heerlijk naam) die de Z bumpers in koetswerkkleur, een CD-speler en getinte ramen gaf. Dat bleek zo populair, dat vanaf dat jaar alle Turbo-modellen eveneens bumpers in koetswerkkleur kregen.

In 2002 was het verhaal van de tweede generatie Z echter al uitverteld, want door strengere uitstootnormen in Japan besloot Honda de stekker uit deze unieke knaap te trekken. Stiekem zien we de elektrische Honda E als de spirituele opvolger van deze Z. Eveneens een compacte Honda met een korte carrière...
Reactie toevoegen
Je moet ingelogd zijn om reactie te plaatsen.
Inloggen