Geen exclusieve behind the scenes foto's, geen dure hospitality restaurants. Enkel wat een gewone bezoeker (al dan niet met paddock toegang) te zien krijgt voor zijn geld. Inclusief de foto's-door-de-draad, mensen voor de lens en het gebrek aan media shuttles waardoor onze voeten op het einde van de dag kwaad waren op ons.

Net zoals de klimaatregeling van het circuit (brandende zon of onweer) zijn er ook maar twee manieren om de 24 Uren van Spa te bezoeken. De dagjestoerist komt 's morgens aan, heeft misschien een rugzak bij met wat fris drinken en vertrekt 's avonds weer huiswaarts. De andere manier is zoals de diehards: met een hele hoop vrienden (soms zelfs wel de hele familie, met oma en de hond incluis), 49 tenten, koelboxen, 389 bakken bier en veel te veel om te vertellen. Zij maken de bossen - die voor 10 euro per dag tot camping worden omgetoverd - rond het circuit hun thuis voor enkele dagen. 's Ochtends vertrekken ze richting de bekende bochten Pouhon, Les Combes, de Raidillion of de Chicane en pas de volgende ochtend keren ze sterk geïntoxiceerd kortstondig terug naar hun tent om een powernap te doen. Wij zijn alvast sterke fan van deze laatste manier, al is ze natuurlijk niet voor iedereen weggelegd.

Rond het circuit staat iedereen tegen de draad gekluisterd en zitten sommigen al sinds 's ochtends aan zo'n kijkgat door de draad om er in de namiddag foto's door te kunnen nemen. De geur van bier, uitlaatgassen, hamburgers en zwetende mensen helpt mee aan een sfeer die je nergens anders kan tegenkomen. De sfeer van een vierentwintigurenrace. Een sfeer die je niet vlug zal vergeten en waarnaar je eigenlijk direct terug wilt keren als het na enkele dagen gedaan is.

Enkele meters van de race zien we de groepjes stewards verdeeld over het circuit op strategische plaatsen, meestal schuilend voor de brandende zon onder een tentzeil dat ze haastig hebben opgeknoopt. Zij zorgen er mede voor dat de race foutloos verloopt met hun kleurrijke vlaggen. Alvast niets dan respect voor hun, in dat dik oranje pak met lange mouwen zo in de felle middagzon op het asfalt staan.

Toen we in de avond weer richting Vlaanderen keerden konden we samen maar één ding besluiten eigenlijk: zo'n 24-uren race moet je eens meegemaakt hebben. Voor een van ons twee was het een eerste keer, voor de andere reeds de zesde of de zevende maal. We namen ons alvast voor om volgend jaar terug te keren, met een hele hoop, tenten en koelboxen. Zoals het moet.

Op onderstaande foto kan je trouwens een oude bekende zien, de MG Xpower SV-R die we in april nog mochten voorstellen tijdens onze vrijdag fandag rubriek.