Het recept van de Mini John Cooper Works is intussen een klassiek beproefd recept. Grijs-rode kleurcombinatie, potige bodykit met achtervleugel, vierspakige velgen en een achterbank die achterwege wordt gelaten. En een beperkte oplage natuurlijk. Waren dat er tweeduizend voor de eerste twee generaties (uit 2006 en 2013), dan zijn dat er nu drieduizend.

BEKIJK HIER ONZE VIDEOREVIEW:

De aandachtige lezer heeft het gemerkt: die 350 pk is exact hetzelfde vermogen als de Manhart GP3 F350. Het Nederlandse Beek Auto Racing is dan ook het bedrijf achter Minispeed en het bedrijf dat Manhart hielp met zijn project. Minispeed krikt het vermogen via ingrepen in het motormanagement dus op van 306 pk naar 350 pk, het vermogen neemt toe van 450 Nm naar 530 Nm.

De GP-versie is natuurlijk al een radicale variant van de Mini Hatch, met onder meer imposant spoilerwerk en een achterbank die achterwege wordt gelaten om gewicht te verlichten. Maar dat kan nog extremer, vindt Manhart. Samen met het Nederlandse Beek Auto Racing ontwikkelde het de Manhart GP3 F350.

Zo’n vijf jaar geleden liet Mini zijn gamma stevig ineenkrimpen, en liet het de Paceman, Roadster en Coupé los om terug te plooien op de Hatch, Clubman en Countryman. De komende jaren wil het Brits-Duitse dochtermerk van BMW wel weer nieuwe markten gaan aanboren met nieuwe modellen in nieuwe segmenten.

Hoofdstuk 1 in dat klassieke boekje der modelfacelifts gaat traditiegetrouw over de buitenkant. Daar worden ingrepen aan de voorbumper, het radiatorrooster en de koplampen voorgeschreven, en dat is bij de Mini Countryman niet anders. Led-koplampen zijn voortaan standaard, adaptieve led-koplampen optioneel. Achteraan wijzigt het bumperwerk eveneens en zien we de Union Jack-achterlichten opduiken. Twee nieuwe koetswerkkleuren, twee nieuwe velgdesigns en een optionele glanzend zwarte afwerking besluiten het eerste hoofdstuk.

Het is natuurlijk mooi meegenomen in deze coronatijden, maar Mini ziet het als een testcase voor de toekomst: wat als het merk nu eens alle nieuwe John Cooper Works GP-exemplaren voor de Belgische en Luxemburgse markt netjes voor de deur afzet?

Niemand die het op de hoofdzetel van Mini had zien aankomen natuurlijk. De Mini Electric is al maanden, zoniet jaren in ontwikkeling. Begin dit jaar was hij dan ook volledig klaargestoomd om in productie te gaan. Met die opvallende velgen, die wat weghebben van een Brits stopcontact.

Toevallig had Mini die velgen de naam “Corona Spoke” meegegeven. Niemand die bij die beslissing uiteraard de huidige pandemie en bijbehorende crisis had kunnen voorspellen. Maar om niemand onnodig voor het hoofd te stoten, heeft Mini beslist om de naam van de velg om te dopen naar “Power Spoke”.

Nissan

De Belgische Nissan-importeur leent zijn testwagenpark tijdelijk uit aan Ziekenhuis Netwerk Antwerpen (ZNA). Zorgpersoneel van ZNA dat door het sterk verminderde aanbod van het openbaar vervoer in de problemen geraakt met zijn woon-werkverkeer, kan een van de dertig Nissans gebruiken. Ook voor verplaatsingen tussen de ziekenhuizen van ZNA kunnen de Nissans van pas komen.

Normaal maakt Mini er de gewoonte van om zijn Hatch, en alle modellen die daar bijhoren, om de zeven jaar te vernieuwen. De huidige generatie Mini’s, die in 2014 werd geïntroduceerd, zal nog wat langer in roulatie moeten blijven. Het UKL-platform ziet zijn carrière dus nog met enkele jaren verlengd.

In 2006 was er al een Mini Cabrio Sidewalk, die in 2012 werd opgevolgd door de Highgate. Voor nummer drie keert Mini terug naar de Sidewalk-benaming. Op het programma: een exclusieve blauwe koetswerkkleur die Mini “Deep Laguna” heeft gedoopt (al kan je ook voor een zwarte of grijze koetswerkkleur kiezen). Die wordt gecombineerd met een stoffen kap met pijlpatroon en specifieke 17-duimsvelgen. “Sidewalk”-opschriften maken het plaatje aan de buitenkant compleet.