Er zijn zo van die dingen in het leven waar je meteen een zwak voor kweekt. Zo moet één van mijn eerste grote liefdes de roze Ferrari 308 GTB speelgoedauto zijn geweest waarmee ik altijd speelde in de kleuterschool. Een wagentje dat op een woensdagochtend in de rechterzak van mijn jasje belandde zodat ik het lekker voor mezelf zou hebben die namiddag.

In Zweden en Londen doen ze het al langer, betalen op de momenten dat ze met de auto willen rijden. En ook in België vind je het, al komt het hier minder van de grond. Denk maar aan het autodelen, het openbaar vervoer dat gratis is voor 65+'ers, behalve in de spitsuren en de verzekering voor wie minder kilometers rijdt. Toch is de Belg niet tevreden dat de overheid nu experimenteert met rekeningrijden.

Het ziet er niet goed uit voor jongeren met een zware rechtervoet die dromen van een rijbewijs. Er ligt momenteel een voorstel op de Vlaamse plank dat heel het rijopleidingssysteem serieus omver kegelt. Exit vijftig vraagjes juist antwoorden en een half uurtje rijden met een examinator, welkom maandenlange intensieve training.

De spuug in het gezicht die de spreekwoordelijke emmer onder dat gezicht deed overlopen moet wel de nieuwe Range Rover Sport zijn. Weet je nog toen een Range Rover Sport het beeld gaf van "ik had het gemaakt", ongeacht of je nu met de instapper onderweg was of met de totaal van de pot gerukte Supercharged? Dat hebben ze met de nieuwe versie fijntjes overboord gesmeten.

De NSX, een brok Japanse pracht en een wagen die steeds mijn exotisme kan aanwakkeren. Een wagen die hoog op mijn "to drive" lijstje staat. De nieuwe NSX kan me echter gestolen worden. En daar heb ik enkele goede redenen voor.

Ik had laatst een geweldige week met een Mini Cooper S Clubman. Hoewel ik geen al te hoge verwachtingen had van de oude rot in het Hot Hatchland, was ik uitermate overtuigd. Hij deed me niets op papier, maar wist me te overtuigen met een ziel. Zo hard, dat ik in lange tijd nog eens een wagen reed waarvan ik dacht "die wil ik zelf hebben".

Terwijl je vroeger nog zelf je buitenspiegel moest opgeilen om hem warm te krijgen, op tijd moest schakelen om groener te rijden en zelf de controle over je ruitenwisser had, vinden we deze oerhandelingen tegenwoordig terug onder elektronische druktoetsen. Tot zo ver ben ik te vinden voor deze hulpjes, want ik haat het om zelf te beslissen wanneer ik moet schakelen (denk ik).

Begin september bevond ik me weer in het land van “Als het vandaag niet gebeurt... Morgen wel”. De verwelkoming was naar goede gewoonte zoet. Nog maar net Frankrijk binnen en een Renault 25 Baccarat dwong al alle aandacht op. Deze wagen moest het 20 jaar geleden opnemen tegen de Duitse luxeberlines. Eigenzinnig, V6, het rijgedrag van een fauteuil, ongezien comfort en een exuberant prijskaartje.

Na de Ford T duurde het een goede zeventig jaar voor het hedendaagse begrip tuning zijn doorbraak kende. De Japanse autoconstructeurs zaten met hun handen in het haar door de strenge normen omtrent motorinhoud en de –relatief- arme inwoners. Spitsvondigheid was hun oplossing. Dit zorgde ervoor dat Japan overspoeld werd met goedkope scheurijzers. De bevolking van het eiland in het verre Oosten kon dit wel smaken en het duurde niet lang voor er wel een zoon was die vond dat vaders Nissan Silvia iets sneller kon.

Ik bezit gelukkig niet over titels. Laat staan een sokkel. Ik beschik dan weer wel over veel bijnamen, daar heeft mijn uiterlijk wel voor gezorgd. En omdat mensen nu eenmaal schaapachtige wezens zijn waag ik me ook eens aan het wondere woord “creativiteit”. Creativiteit is niets meer dan de nood om gevoelens uit te drukken. Een stukje brein dat schreeuwt om vrijspel. Net zoals ik deze tekst schrijf. Ik zou dit niet moeten doen. Ik bevind me onder een paraplu verdoken van een hemelse schijnende zon waar de gemiddelde lichtexpert jaloers op zou zijn.