Misschien was je het intussen al bijna vergeten, maar waterstof is nog steeds een dingetje in autoland. Kijk maar naar BMW: voor het eerst gaan zij een X5 met brandstofcel in massaproductie nemen dus als BMW erin gelooft, dan zal er wel wat inzitten toch? De markt lijkt het daar echter niet helemaal mee eens, of toch als we kijken naar wat we met z’n allen nog voor waterstofauto’s willen geven op de tweedehandsmarkt.

Op het zoutmeer van Bonneville in de Amerikaanse staat Utah legde de JCB Hydromax zijn twee verplichte rondes af in iets minder dan een uur. Daarbij haalde hij een gemiddelde snelheid van 406,320 mph, oftewel 653,91 km/h. De topsnelheid lag op de heenweg op 400,623 mph (644,74 km/h), terwijl er op de terugweg zelfs 412,135 mph (663,27 km/h) werd geklokt. Daarmee werd het oude FIA-record voor waterstofaangedreven voertuigen, dat in 2004 door BMW was vastgesteld op 185,5 mph (298,5 km/h), alvast ruimschoots verbroken.

Je hebt auto’s op waterstof en auto’s op waterstof, volg even mee. Zo is de vaakst voorkomende aanpak nog steeds om een brandstofcel te gebruiken die waterstof — kort door de bocht — omzet in elektriciteit, en die elektriciteit dan te gebruiken om elektromotoren aan te drijven. Daarnaast zijn er echter ook fabrikanten die werken aan verbrandingsmotoren op waterstof en in die laattse categorie valt dit nieuwtje te plaatsen.

Na de Land Cruiser zit dat andere werkpaard van Toyota, de Hilux, ook in het nieuw. Die neemt z’n lengte (5m32) en wielbasis (3m09) over van zijn voorganger, maar gaat voorts voor een resolute ommezwaai.

Voor we vervallen in een ellenlange filosofische reflectie over kippen en eieren, misschien even de context schetsen. Waterstof leek ooit de oplossing voor al onze problemen: ecologisch én gemakkelijker te tanken dan een EV. Maar de interesse in waterstof lijkt ondertussen wat opgedroogd. Het aantal modellen en waterstofstations blijft zeer beperkt, Stellantis kondigde deze zomer zelfs aan dat het op middellange termijn geen toekomst ziet in de technologie.

Deze zomer zou het eindelijk zover zijn: dan moest de massaproductie van Stellantis’ langverwachte bestelbusjes op waterstof beginnen. Zo zouden enerzijds de Opel Movano en zijn afgeleiden bij Citroën, Fiat en Peugeot verkrijgbaar worden met brandstofcel, naast de Opel Vivaro en platformgenoten anderzijds.

In 2024 trok Toyota het doek van ’s werelds eerste in massa geproduceerde auto op waterstof. Die Mirai zette het goedje met een brandstofcel om in elektriciteit, die dan gebruikt werd om een elektromotor mee aan te drijven. Dik tien jaar later heeft Toyota wereldwijd 28.000 voertuigen met zo’n aandrijflijn gebouwd… en dat klinkt stiekem als niet veel soeps. Zo verkoopt de fabrikant alles samen ruim 10 miljoen voertuigen per jaar, maar toch gaat Toyota verder met de ontwikkeling van zijn waterstofidee.

Alpine doet eens gek tijdens de Paris Motor Show die nu aan de gang is, en dat mag je letterlijk nemen. Zo hebben de Fransen er de A110 R Ultime onthuld, die de sportwagen met middenmotor op alle vlakken tot nieuwe hoogten tilt. Het is bijvoorbeeld de sterkste A110 ooit met zijn 345 pk en natuurlijk de snelst accelererende, maar vooral de prijs van de Ultime-versie is compleet van de pot gerukt.

We moeten er geen doekjes om winden: Toyota kan wel eens koppig zijn. Zo lukt het de Japanners maar niet om iets positiefs over zuiver elektrische auto’s te zeggen, of toch niet zonder waarschijnlijk hun vingers achter hun rug te kruisen terwijl ze dat doen. Waar gelooft Toyota dan wel in? In zelfopladende hybrides natuurlijk, en in waterstof.